50 ЕВРА

50 ЕВРА

Еден познат говорник го започнал својот семинар така што подигнал банкнота од 50 евра во воздух. Во просторијата имало вкупно 200 луѓе. Тој запрашал:

„Кој ја сака оваа банкнота?“ Сите раце се подигнале. Продолжил. „Овие 50 евра ќе ги дадам на некој од вас, но пред тоа морам да направам нешто.“

Ја изгужвал парата. Потоа запрашал. „Дали се уште ја сакате?“ Сите раце и понатаму биле кренати.
Продолжил. „А, ако и направам вака?“ Ја фрлил банкнотата на под и ја изгазил со чевлите. „Добро, кој ја сака се уште?“ Рацете уште биле кренати.

„Драги пријатели, штотуку научивме една многу важна лекција. Што и да направев со банкнотата вие и понатаму ја сакавте, бидејќи во ниту еден момент не изгуби на вредноста. Цело време вредеше 50 евра.“

„Во животот често ни се случува некој да не оттурне од себе, да паднеме ниско, да се чувствуваме како згужвани и фрлени на земја во кал.“

Тоа се факти од секојдневниот живот. „Понекогаш се чувствуваме како да не вредиме ништо.“
Без оглед што ти се случило во животот, или што допрва ќе се случи, ти никогаш нема да ја изгубиш вредноста.

Дали си бил валкан или чист, згужван или испеглан, ти и понатаму си непроценлив за сите оние кои те сакаат повеќе од се на светот. Нашите животи не се вреднуваат според она што го правиме или кого познаваме, туку според ОНА ШТО СМЕ.

КАФЕ СО ПРИЈАТЕЛ

КАФЕ СО ПРИЈАТЕЛ

Професор стоел пред студентите на час по филозофија со неколку предмети пред себе. Кога часот почнал, зел тегла од кисели краставички, ја ставил на катедрата, ја наполнал со топчиња за тенис, ја подигнал високо и ги прашал студентите дали е полна. Сите се сложиле дека е полна. Потоа професорот ја зел кутијата полна со камчиња, ја истурил врз тениските топчиња во теглата, ја протресол, ја подигнал високо и повторно ги прашал дали сега теглата е полна. Повторно студентите се согласиле дека е полна. Следната кутија која ја зел професорот, била кутијата полна со песок. Кога ја истурил во теглата, песокот нормално ги исполнил сите празнини во теглата меѓу топчињата од тенис и камчињата. Уште еднаш прашал дали е сега полна теглата. Студентите, веќе зачудени, пак одговориле дека сега е сосема полна. Во тој момент, професорот од под катедрата извадил два филџани полни со веќе сварено кафе, ги турил во теглата и кафето го натопило песокот. Студентите тогаш почнале да се потсмевнуваат збунето. „-Ќе ни објаснете ли сега професоре повеќе за теглата од кисели краставички?- прашал некој студент.„ „-Секако-одговорил професорот. Оваа тегла почитувани колеги, претставува вашиот живот. Тениските топчиња, се големите и најбитни нешта во вашиот живот – вашата фамилија, вашите деца, вашето здравје, вашата верба и сите крупни нешта на кои им се предавате со најголема страст во животот. Тоа се оние нешта со кои и кога се друго би исчезнало, вашиот живот би бил исполнет. Камчињата , тоа се останатите нешта кои ви се важни во животот – вашата работа, успехот, кариерата, куќата, станот, автомобилите... Песокот, претставуваат сите мали нешта во вашиот живот, нештата кои ве опкружуваат во секојдневието и кои го надополнуваат вашиот живот. Редоследот на полнење на теглата не е случаен – со насмевка одговорил професорот. Ако на пример најпрво ја наполнев теглата со песок...немаше да има место во неа за камчињата и тениските топчиња. Истото важи и во животот. Ако го трошите целото свое време на мали нешта, нема да имате место за оние покрупните и поважните. Водете сметка за крупните нешта во вашиот живот кои се клучни за вашата среќа. Играјте си со вашите деца, најдете време за да одите на лекар, изведете го партнерот на вечера или избегајте заедно на викенд некаде – секогаш ќе најдете време да се исчисти куќата, да се поправат дефектите дома, да се испеглаат алиштата или измијат садовите. Прво погрижете се за тениските топчиња, после за камчињата, а за песокот секогаш ќе има време.„ Завршил професорот со објаснувањето и седнал на столот задоволен гледајќи ги збунетите лица на студентите. Нешто не им било јасно. Станала една девојка и прашала: „- Професоре, а што претставуваат двата филџани со кафе?„ Благо се насмевнал професорот и рекол: „-Мило ми е што прашавте колешке. Кафето го турив на крај, за да ви покажам дека БЕЗ ОГЛЕД КОЛКУ И ДА МИСЛИТЕ ДЕКА ЖИВОТОТ ВИ Е ИСПОЛНЕТ, СЕКОГАШ ЌЕ ИМА МЕСТО ЗА КАФЕ-МУАБЕТ СО ПРИЈАТЕ.

ВОЛЦИ

ВОЛЦИ

"Во секој човек се води битка, како борба меѓу два волци, во секој од нас. Еден волк го преставува злото:тој е бес, завист, љубомора, жалење, лакомост, дрскост, самосожалување, вина, гревот, гневот, инфериорност, лага, лажна гордост, егоизам. Другиот волк го претставува доброто: е она што дава задоволство, мир, љубов, надеж, ведрина, понизност, добрина, добронамерност, љубезност, дарежливост, вистина, милост и вера. Малиот индијанец се замисли за миг. Сите свои мисли вредно ги насочи во длабочината на дедовите зборови, и го праша: - Кој волк победува на крајот? Стариот Chiroki одговори со насмевка на своето старо лице: - Победува секогаш оној што го храниш.
Индијанска легенда

МАГАРЕ

МАГАРЕ

Еден ден магарето на еден селанец паднало во бунарот во неговиот двор. Животното со часови тажно плачело, додека селанецот се обидувал да смисли што да стори. Конечно решил - бидејќи животното е старо, а бунарот и онака треба да се затруппа, не вреди да се спасува магарето. Ги повикал пријателите да дојдат да му помогнат. Сите зеле лопати и почнале да фрлаат шталско ѓубре во бунарот. На почетокот магарето тажно и разочарано плачело, а потоа веднаш се смирило...Не се слушало повеќе неговото тажно рикање. Со секоја лопата врлено шталско ѓубре, која ќе паднела на неговиот грб, тоа правело нешто неочекувано. Го тресел од грбот и се качувало по една скала погоре. Како продолжувале селанецот и соседите да фрлаат ѓубре на животното, тоа го тресело и се качувало нагоре. Наскоро, сите изненадено гледале во магарето кое се качило преку работ на бунарот и излегло. Животот на тебе ќе фрла ѓубре и разни валканици. Трикот како да се излезе од бунарот е во тоа да го истресеш и да се качиш преку тоа една сакал повисоко. Секоја наша неволја е една скала. Можеме да излеземе и од најдлабокиот бунар, едноставно не откажувајќи се. Никогаш не се откажувајте!

КОЗА ИЛИ КУЧЕ

КОЗА ИЛИ КУЧЕ

Еднаш некој брамин купил коза и ја носел дома. Тројца крадци го здогледале и посакале да му ја грабнат козата. Но браминот бил силен и да украдеш нешто од него не е лесна работа, па затоа пробале да го измамат, со малку дипломатија. Еден тргнал накај него и му рекол: “Одлична зделка, колку плати за кучево ?” На што браминот одговорил “Куче! Да не си слеп? Или само луд? Ова е коза! Ја купив од пазарот. Платив педесет рупии за нејзе.” Крадецот одговорил, “Тоа зависи од тебе, но сепак ...” Брате, на мене тоа ми изгледа како куче. Можеби е некое недоразбирање?” Браминот си продолжил по патот, прашувајќи се што човек беше тоа! Но сепак си опипа нозете на козата само колку да провери, мислејќи си во себе, “Коза е.” Уште еден член од бандата го чекаше покрај патот и му довикна на браминот “Колку убаво куче носиш брамину!” Овој пат браминот немаше храброст да инсистира дека не е куче: кој знае можеби е сепак куче – двајца луѓе неможат да грешат. Сепак тој рече, “Не не, не е куче.” Но тој беше послаб сега. Го рече тоа но темелите внатре му беа растресени. Тој продолжи “НЕ, ова е коза.” Човекот одговори: “Ова е коза? Го нарекуваш ова коза? Тогаш почитуван брамину, дефиницијата за коза треба да биде променета! Ако го нарекуваш ова коза, тогаш како ќе наречеш едно куче? Но сепак тоа зависи од тебе. Ти си учен и образуван човек; веројатно ако викаш дека е куче – куче останува. Ништо не се менува нарекувајќи го коза.” Човекот си отиде. Браминот ја спушти козата и ја погледна: тоа беше дефинитивно коза... коза како секоја друга коза. Си ги изми и си ги протри очите од чешма близу до патот. Си го слушаше сопственото соседство: ако луѓето видат брамин да носи куче преку раменици тоа ќе биде удар на богослужението на храмот и на стипендиите. Луѓето плаќаа за за неговото молење – тие ќе прекинат да плаќаат, ќе мислат дека е луд ...Повторно темелно го испита животното, осигурувајќи се дека е коза, Но што беше со тие двајцата претходно? Ја фрли козата преку рамо и продолжи да оди по патот, но сега се движеше малку нервозно. Што ако некој друг го види? Потоа го сретна и третиот бандит пред влезот во населбата. Тој извика, “Какво убаво куче! Откаде го зема? И јас сакам да си земам куче веќе подолго време.” Браминот рече, “Пријателе, еве земи го! Ако сакаш куче, земи го. Навистина е куче. Еден пријател ми го даде, те молам ослободи ме од него.” И потоа отрча дома пред некој да дознае дека купил куче.

ВРЕМЕТО И ЉУБОВТА

ВРЕМЕТО И ЉУБОВТА

Многу одамна постоел еден мал остров каде што живееле сите емоции и вредности на луѓето: радоста, тагата, знаењето, богатството, гордоста... и љубовта заедно. Еден ден се јавила опасноста од исчезнување на островот, што ги натерало жителите да го напуштат. Така сите освен љубовта ги спремиле своите бродови за заминување од островот. Љубовта не верувала во тоа дека островот ќе исчезне. Кога и највисоката точка на островот била прелиена со вода, љубовта решила да го напушти островот. Бидејќи не го подготвила бродот на време, побарала помош. Богатството поминувало во близина на една луксузна јахта и љубовта му се обратила за помош. "Богатство, можеш ли да ме земеш со себе?" А богатството одговорило: "Не можам. Има многу злато и сребро така што немам место за тебе!" Тогаш љубовта побарала помош од гордоста што поминувала на еден прекрасен едрењак, а гордоста веднаш одговорила со едно "НЕ! Тука е толку совршено што можеш да ми го расипеш комодитетот!!!" Тогаш љубовта побарала помош од тагата, а таа и одговорила: "Толку сум тажна што сакам да бидам сама!" И радоста поминала покрај љубовта ама била толку радосна што не ја слушнала љубовта како очајно моли за помош... Најпосле одненадеж се јавил еден глас: "Дојди љубов, ќе те спасам од овој потоп." Тоа бил еден старец. Љубовта толку се усреќила што заборавила да го праша старецот за името негово. Кога веќе стигнале на копно, старецот си заминал. Тогаш љубовта сватила колку му била должна на својот спасител, и го прашала знаењето: "Знаење, можеш ли да ми кажеш кој беше овој човек што ме спаси од потопот?" -"Времето!" одговори знаењето. Љубовта се прашувала зошто баш времето ја спаси. Не можејќи да ја гледа љубовта толку збунета и несигурна, знаето одговорило: " Затоа што само времето може да разбере колку љубовта е важна во животот."

ДЕТЕТО И ТАТКОТО

ДЕТЕТО И ТАТКОТО

Додека човекот го полираше својот нов автомобил, неговиот 4-годишен син зеде камче и изгреба неколку линии од едната страна на автомобилот. Човекот се налути, ја зеде раката на детето и многу пати го удри со големиот клуч, не размислувајќи штo прави.

Во болницата, детето ги изгуби сите негови прсти на раката како последица на многуте скршеници.

Кога го посети детето во болницата, со болни очи тоа го пpaшa: – Тато, кога моите прсти ќе пораснат повторно? Човекот беше многу повреден и без зборови, со солзи во очите тргна назад кон автомобилот и многу пати го удри со ногата. Уништен од своите постапки … седна пред автомобилот. Во тој момент ги виде гребнатинките.

Детето имаше напишано: “ТЕ САКАМ ТАТО“

Гневот и Љубовта не знаат за граници. Нека реката на животот тече во корито, но нека постојано тече и чист ПОТОК НИЗ неа за никогаш да не се замати.

ПРИКАЗНА ЗА ЧУВСТВАТА

ПРИКАЗНА ЗА ЧУВСТВАТА

Еднаш, многу одамна, сите човечки суштества и сите човечки квалитети се нашле на едно скришно место на Земјата. Кога дошла Здодевноста се проѕевнала по третпат, а Лудоста, како и секогаш луда, предложила: - Ајде да си играме криенка! Кој најдобро ќе се скрие, ќе биде победник меѓу сите чувства. Интригата ја поткренала десната веѓа, а Љубопитноста, не можејќи да се воздржи, прашала: - Криенка? Каква е таа игра? - Тоа е една игра, почнала да објаснува Лудоста, во која јас ќе ги покријам очите и ќе бројам до милион, додека сите не се скриете. Штом ќе завршам со броење, тргнувам во потрага и кого нема да го пронајдам, тој е победникот. Ентузијазмот заиграл од радост, а истото го направило и Одушевувањето. Среќата толку скокала што успеала да ги наговори Сомнежот и Апатијата, кои никогаш и ништо не ги интересирало. Ама, не сакаа сите да си играат. Вистината беше против криењето, а и зошто би се криела? И така неа на крајот сите ќе ја пронајдат. Гордоста мислеше дека тоа е глупава идеја, иако всушност ја измачуваше мислата зошто нејзе не и текна прва да ја предложи играта. Вниманието не сакаше да ризикува. - Еден, два, три... почна да брои Лудоста. Прва се сoкри Мрзливоста, која како и секогаш, само се фрли зад првиот камен на патот. Вербата се качи на небото, Завидливоста се скри во сенката на Успехот, кој со мачење се искачи на врвот од највисокото дрво. Великодушноста никако не можеше да се одлучи каде да се скрие, затоа што секое место и се чинеше совршено за некој од нејзините пријатели. Убавината скокна право во кристално чистото езеро, а Срамежливоста ѕиркаше низ пукнатината на едно дрво. Прекрасноста го најде своето место во летот на една пеперуга, а Слободата - во здивот на ветрот. Себичноста најде скривница, ама само за себе! Лагата се сoкри на дното на океанот (лаже, на крајот од виножитото!), а Стрвноста и Страста - во кратерот на вулканот. Заборавот заборави да се скрие, ама тоа не е важно. Кога Лудоста изброи 999.999, Љубовта се уште не најде скривалиште затоа што сите места беа зафатени. Здогледувајќи една градина со рози, скокна и се пикна меѓу прекрасните пупки од рози. - Милион!, извика Лудоста и почна да бара. Прво ја пронајде Мрзливоста, зад најблискиот камен. Наскоро ја слушна Вербата како расправа за теологијата со Господ, а Страста и Стрвноста скокнаа од вулканскиот кратер од страв. Случајно тука се најде и Завидливоста и, секако и Успехот. Себичноста не ни требаше да ја бараат. Сама излета од своето совршено скривалиште кое се покажа дека е кошница за пчели. Од толку барања Лудоста ожедне, и така во кристалното езеро ја пронајде Убавината. Со Сомневањето беше уште полесно, затоа што тоа не можеше да се определи за својата скривница, па остана да седи на блиските камења. Така Лудоста, малку по малку, ги пронајде речиси сите. Талентот во златните класја на житото, Тежината на душата во изгорената трева, Лагата на крајот (лажеше, сепак беше на дното на океанот!), а Заборавот заборави и дека воопшто нешто се играло. Само Љубовта не можеше никаде да ја најде. Ја пребара секоја грмушка, сите планински врвови и кога веќе беше бесна, ја здогледа градината од рози. Влезе меѓу розите, фати една сува гранка и од бес и изнемоштеност почна да ја удира по прекрасните пупки од рози. Одеднаш се слушна болен крик. Трњата од розите и ги изгребаа очите на Љубовта. Лудоста не знаеше што да прави... го пронајде победникот, чувството над чувствата, ама Љубовта стана слепа. Плачеше и ја молеше Љубовта да и прости, и најпосле реши да остане засекогаш покрај неа, покрај Љубовта, и да и помага. Така Љубовта излезе победник над сите чувства, ама стана слепа, а Лудоста ја следи на секој чекор.